Wang Wei już za swojego życia był uważany za najwięksezgo poetę. Wang był jednak także malarzem - jego obrazy należały do tzw. stylu Pomo. Wang Wei nazywany był też "Buddą poezji" ze względu na jego silne przywiąanie do buddyjskich nauk i ruchu religijnego.
Do dnia dzisiejszego zachowało się około 400 wierszy Wang Weia. Te najsłnniejsze opisują piękno przyrody - gór, rzek i ogrodów. Zainspirowany był poezją Xie Lingyuna, piszącego wiersze "pejzażowe". Był też od wpływem Tao Yuanminga. Wang Wei miał również zamiłanie do pielędgowania ogrodó i upraw.
Późniejsze życie
Po rebeli Anshi poeta postanowił odsunąć się od żia społecznego i poświęił kultywowaniu ideałów buddyjskich. Zamieszkał w zaprojektowanym przez siebie ogrodzie Wangchuan, któ stał się jednym z najsławnieszych ogrodów epoki Tang. Był to jednocześnie najwcześniejszy park, w którym przestrzeń i krajobraz był z rozmysłm planowany.
Wang Wei w owym ogrodzie stworzył wiele wierszy i obrazów, z któch najsłwniejsze to Wizerunek śniegu i rzeki (Xuexi tu), Obraz Meng Haorana przemawiającego o koniach i Wizeruneg Śnieżj Góry.
Później Wang Wei został określony jako inicjator malarstwa erudytów.
