Chiny.pl

polecamy:

W tym dokumencie:
1. O Konfucjuszu i jego słowach,
2. Dialogi konfucjańskie – po polsku,
3. Dialogi konfucjańskie – po angielsku i chińsku.
-charbox-
-charbox-
-charbox-

Tekst składa się z dwudziestu rozdziałów podzielonych na poszczególne sentencje i dykteryjki. Są to zapisy nauk mistrza sporządzone po jego śmierci – przyjmuje się, że przez drugie pokolenie jego uczniów.

Dialogi konfucjańskie po polsku

Fragmenty Dialogów konfucjańskiich zaprezentowane poniżej przepisane są z różnych źródeł, m.in. z książki „Aforyzmy chińskie” tłum. z języka chińskiego Mieczysław Jerzy Künstler, PIW, Warszawa 1977 oraz „Dialogi konfucjańskie”, Ossolineum 1976, a także z oryginalnych wydań w języku chińskim.

Księga I

-ilustracja-
-ilustracja-

父在, 觀其志; 父沒, 觀其行; 三年無改於父之道, 可謂孝矣。 (1.11)

Kto za życia ojca baczy na wolę jego, a po śmierci postępuje wedle jego wzoru i przez trzy lata w sposobie postępowania niczego dnie odmieni, ten może być nazywany nabożnym synem.

Księga II

-ilustracja-

(2.3)

Lud od zła stroni, choć nie wie, co to wstyd gdy się nim poleceniami kieruje, a karami zrównać się go stara. Lecz wie on co to wstyd i prawym się staje, gdy się nim cnotą kieruje, a obyczajami zrównać się go stara.
-ilustracja-

子曰:「吾十有五而志于學, 三十而立, 四十而不惑, 五十而知天命, 六十而耳順, 七十而從心所欲, 不踰矩。」 (2.4)

Gdy miałem lat piętnaście, skupiłem swe wysiłki na nauce. Gdy osiągnąłem lat trzydzieści, ustaliły się me zasady, zaś w wieku lat czterdziestu nie znałem już wahań. W wieku lat pięćdziesięciu pojąłem wolę Niebios. Gdy osiągnąłem wiek lat sześćdziesięciu, rozumiałem wszystko, co się kryło za tym, co mówiono mi. Dopiero gdy dożyłem lat siedemdziesięciu, mogłem iść za pragnieniami mego serca nie przekraczając przy tym żadnej z reguł.
-ilustracja-

子曰:「温故而知新, 可以爲師矣。」 (2.11)

Kto nabytą wiedzę pielęgnuje, a nową bez ustanku zdobywa, ten może być nauczycielem innych.
-ilustracja-

君子不器 (2.12)

Szlachetny nie jest naczyniem.
Szlachetny winien znać wiele sztuk i posiąść wiele umiejętności; nie może być jak zwykłe narzędzie, które ma tylko jedno zastosowanie.
-ilustracja-

子曰:「學而不思則罔, 思而不學則殆。」 (2.15)

Bezużyteczną rzeczą jest uczyć się lecz nie myśleć, a niebezpieczną myśleć, a nie uczyć się niczego.
-ilustracja-

子曰:「由、誨女知之乎。 知之爲知之, 不知爲不知, 是知也。」 (2.17)

Kiedy coś wiesz – stój przy tym, a kiedy czegoś nie wiesz – przyznaj, że nie wiesz. Oto jest wiedza.
Brakiem odwagi jest wiedzieć co prawe, lecz tego nie czynić.
O sprawach dokonanych nie należy rozprawiać. Nie należy też rad udzielać, gdy rzecz już zbyt daleko zaszła, ani wyrzutów czynić, gdy już coś minęło.
Człowiek szlachetny, który ma światem kierować, niczego z uporem trzymać się nie powinien ani niczego z góry odrzucać, a zawsze stawać po stronie tego, co prawe.
Nie smućcie się, że nie piastujecie stanowisk. Troszczcie się o to, by być stanowisk godnymi.
Nie smućcie się, że nikt was nie zna. Troszczcie się o to, byście byli godni poznania.

Księga III

(w przygotowaniu)

Księga IV

-ilustracja-

子曰:「見賢思齊焉; 見不賢而内自省也。(4.17)

Gdy widzisz mędrca, myśl o tym, by mu dorównać. Gdy widzisz tego, komu brak rozsądku, zastanów się nad sobą samym.
-ilustracja-

子曰:「事父母几諫。見志不從, 又敬不違, 勞而不怨。」(4.18)

Gdy rodzicom swym służysz, łagodnie ich napominaj. Jeśli zaś widzisz, że postanowili oni nie usłuchać rady, z tym większym jeszcze szacunkiem ponawiaj przestrogi. I nawet gdyby ci karę naznaczyli, nie waż się przeciw nim się burzyć.

Księga VII

-ilustracja-

子曰: 非生而知之者, 好古敏以求之者也。(7.19)

Mistrz powiedział: Nie jestem mądry z przyrodzenia. Jedynie kocham studiowanie starożytnych nauk i ciężko pracuję, aby według nich postępować.

Pozostałe sentencje (nieposortowane)

Ucz się tak, jak byś niczego jeszcze nie osiągnął, i lękaj się, byś nie stracił tego, co już masz.
Wszystko jest w ruchu jak płynący strumień, co nie zatrzymuje się ani w nocy, ani w dzień.
Jeśli usypując pagórek, przerwiesz robotę, gdy zaledwie jednego kosza ziemi do jego ukończenia brakuje, to jakbyś pagórka nie usypał. Jeśli chcąc ziemię wyrównać, jeden kosz gruzu w rozpadlinę wsypałeś, toś już pracę rozpoczął.
Zaniechać nauki to jak zaprzestać usypywania góry wtedy, gdy tylko kosza ziemi brak do ukończenia dzieła. Lecz uczyć się dalej, to jakby zasypywać nierówności gruntu, gdy dopiero kosz jeden został wysypany.
Ci, którzy się uczą, podobni są do roślin. Zdarza się bowiem, że roślina zakiełkuje, ale nie rozkwitnie; zdarza się też, że zakwitnie, ale owocu nie wyda.
Czyż można słusznej nie wysłuchać rady? Ważniejsze jest jednak to, by jej wysłuchawszy zmienić to, co złe.
Z tego, że ktoś o cnotach rozprawia, nie można wnosić, że sam cnoty posiadł.
Człowiek szlachetny stara się, by inni byli dobrzy. Prostak czyni odwrotnie.
Każdy potrafi skarg wysłuchać. Kto jednak zdoła sprawić, by skarg nie było.
Człowiek cnotliwy dobre wypowiada słowa. Ale nie zawsze ten, co dobre powiedział słowo, jest cnotliwy.
Kto dostrzegłszy zysk o prawości pomyśli, kto w niebezpieczeństwie gotów życie ryzykować i po latach nie zapomina o swoich przyrzeczeniach, ten jest człowiekiem doskonałym.
Kto się nie waha czynić wielkich obietnic, temu trudno przyjdzie się z nich wywiązać.
Szlachetny wielkie sobie stawia cele, prostak ku małym zdąża.
Człowiek szlachetny nie szafuje obietnicami, lecz czyni więcej, niż przyrzekł.
Jeśli dobrem odpłacisz za zło, czym za dobro się odwdzięczysz.
Jeśli nie będziesz nauczał kogoś, kto na to zasługuje, zgubisz człowieka. Jeśli nauczasz kogoś, kto na to nie zasługuje, trwonisz tylko swą wiedzę.
Cieśla, który chce dobrze robotę wykonać, musi wpierw naostrzyć swe narzędzia.
Szlachetny człowiek wymaga od siebie. Prostak od innych.
Czego sam nie pragniesz, nie czyń drugiemu.
Prawdziwym błędem jest błąd popełnić i nie naprawić go.
Szlachetny troszczy się o swe cnoty, a nie o to, że mu w biedzie żyć przyszło.
Służąc władcy myśl wpierw o swoich obowiązkach, a potem o wynagrodzeniu.
Tylko bardzo mądrzy i zdecydowani głupcy niczego w swym postępowaniu nie zmieniają.
W dawnych czasach szaleńcy byli prostoduszni, dziś i oni są krętaczami.
Błędy człowieka szlachetnego są jak zaćmienie słońca lub księżyca. Widzi je każdy.
Jeśli się tylko przyjżeć temu, na czym ktoś opiera swe czyny; jeśli przypatrzeć się temu, z czego się one wywodzą i zbadać to, co mu zadowolenie daje, to czyż człowiek ten zdoła ukryć, kim jest w istocie?
Szlachetny działaniem wyprzedza swe słowa, a postępowanie jego zgodne jest z tym, co powiedział.
Szlachetny każdą rzecz z różnych stron widzi i nie ma uprzedzeń. Prostak rzecz z jednej strony widzi i kieruje się uprzedzeniami.
W państwie rządzonym dobrze – wstyd być biednym; w państwie rządzonym źle – jest chańbą być bogatym.
Człowiek potyka się o kretowiska, nie o góry.
Wielu szuka szczęścia ponad ludzką miarę, inni poniżej jej, lecz ono znajduje się obok człowieka.
Kto trzęsie drzewem prawdy, temu padają na głowę obelgi i nienawiść.
[...] Gdy Tsy-Sy został starostą, dałem mu sam 900 miar ziarna. A gdy daru nie chciał przyjąć, powiedziałem do niego: Nie odmawiaj! Daj to ziarno ubogim z twych siół, wiosek i zaścianków.
[...] Tak miłował naukę, że nie wzdragał się nawet uczyć od niżej od niego postawionych.
Gdy w trójkę z kimś idę, z pewnością mych towarzyszy wezmę za nauczycieli: Wezmę, co jest w nich dobre, i wedle tego postępować będę, zaś to co w nich złe, postaram się również w sobie samym poprawić.
Szlachetny podnosi zalety ludzi, a nie podkreśla ich przywar. Prostak czyni odwrotnie.
Szlachetny kocha zgodę. lecz nie jest bezkrytyczny. Prostak jest bezkrytyczny, ale bynajmniej nie jest zgodny.
Co sądzić o człowieku, którego kochają wszyscy w jego wiosce? Nic to jeszcze nie znaczy. A co sądzić o takim, którego wszyscy w wiosce nienawidzą? Mistrz powiedział: Nic to jeszcze nie znaczy. Dobrze by o nim świadczyło, gdyby go kochali wszyscy dobrzy, a wszyscy źli nienawidzili.
Szlachetny odznacza się godnością, lecz nie dumą. Prostak bywa dumny, choć brak mu godności.
Mąż uczony, który się zadowala życiem jeno w domowym zaciszu, nie jest wart tego miana.
Kto posiadł cnotę, ma też i dar słowa. Nie znaczy to jednak, że każdy, kto posiadł dar słowa, cnotę posiadł.
Szlachetny jest opanowany i obce mu są swary. Nie unika on ludzi, lecz z żadną grupą się nie wiąże.
Słowa powinny myśli jasno wyrażać.
Z natury ludzie są sobie bliscy. To, co ich od siebie oddala, to przyzwyczajenia.
Kto dzień w dzień uświadamia sobie, czego jeszcze nie osiągnął, a w ciągu miesiąca nie zapomina tego, czego się nauczył, o tym rzec można, że naukę umiłował.

Polskie wydanie: Dialogi Konfucjańskie, przełożyli z chińskiego i opatrzyli przypisami Krystyna Czyżewska-Madajewicz, Mieczysław Jerzy Kunstler, Zdzisław Tłumski, Ossolineum 1976

4. Dialogi konfucjańskie w oryginale i po angielsku.

Bibliografia i źródła wiedzy

Artykuł nie ma zadeklarowanych źródeł.

Warto przeczytać

Spodobał ci się artykuł? Polub go lub polub Chiny.pl na Facebooku:

Reklama

A jeśli masz jakieś uwagi, napisz komentarz poniżej

Epoka Wiosen i Jesieni

Artykuły z tego samego okresu historycznego: 6

Konfucjusz, Dialogi konfucjańskie

Konfucjusz, Dialogi konfucjańskie

to twórca fundamentów systemu społecznego, który kwitł i rozwijał się w chinach przez ponad dwa tysiące lat. Konfucjanizm wczesny, a potem konfucjanizm synkretyczny epoki Han i neokonfucjanizm XI–XIII wieku stały się integralną częścią mentalności mieszkańców Państwa środka i przeniknęły także do krajów sąsiednich.

Sztuka wojny Sun Zi (Sun Tzu)

Sztuka wojny Sun Zi (Sun Tzu)

Najsłynniejszym traktatem o wojskowości jest z całą pewnością Sztuka Wojny autorstwa chińskiego stratega Sun Wu. Składa się ona z trzynastu rozdziałów, które zawierają łącznie około 6000 znaków chińskiego pisma. Sam Sun, żyjący u schyłku Epoki Wiosen i Jesieni, urodził się w jednym z istniejących wtedy państw Qi, później jednak przeniósł się do Wu, aby zostać zaufanym strategiem jego władcy.

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Jedną z naczelnych koncepcji konfucjanizmu jest Rytuał (li 禮). Stanowi on spójny i szczegółowy wzorzec postępowania obejmujący wszystkie aspekty życia społecznego i relacji między ludźmi. Sankcjonuje role i praktyki społeczne, przez co przyczynia się do ustanowienia powszechnej harmonii. Jednym z elementów tej harmonii były merytokratyczny system awansu społecznego, zastępujący szlachectwo krwi szlachectwem pielęgnowanej nauką doskonałości moralnej wyznaczanej przestrzeganiem cnót.

Pięć Kanonów Konfucjanizmu

Pięć Kanonów Konfucjanizmu

Jest to pięć dzieł będących podstawą nauki Konfucjanizmu. W różnych epokach tworzono nowe zestawy dodając lub ujmując księgi uznawane za najistotniejsze. Księga pieśni to księga z najstarszymi tekstami starożytności. Jest to antologia najstarszej poezji chińskiej. Jej stworzenie przypisuje się Konfucjuszowi. Zbiór zawiera 305 utworów (oraz 6 samych tytułów zaginionych pieśni), które dzielą się na 160 pieśni ludowych, 74 pieśni okolicznościowych (śpiewanych w czasie rytuałów nadwornych), 40 hymnów i pieśni pochwalnych wobec przodków, bogów lub cesarza.

Bitwa przy Chengpu

Bitwa przy Chengpu

W Epoce Wiosen i Jesieni, wraz ze stopniowym upadkiem i utratą wpływów przez dynastię Zhou, coraz częściej dochodziło do wojen między państwami chińskimi. W roku 632 stoczono jedną największych bitew owego okresu, bitwę pod Chengpu.

Filozof taoistyczny Zhuangzi

Filozof taoistyczny Zhuangzi

Zhuang Zi to najbardziej wpływowy filozof taoizmu.

Powiązane artykuły: 3

Sto szkół

Podobny artykuł:

Sto szkół

Za czasów Dynastii Zhou, elity rządzące dzierżyły monopol na władzę i były w stanie decydować czym była kultura wyższa i klasa urzędnicza. Wraz ze zmianami okresu Walczących Królestw na czele społeczeństwa pojawiła się nowa klasa uczonych (士人, shìrén). Uczeni ci tworzyli rozmaite szkoły myśli, z których każda oferowała usługi w dziedzinie doradztwa, w nadziei zyskania wpływów i pozycji na dworach władców. Z nich wykształciło się „Sto Szkół Myśli”, promujących rozwój usystematyzowanego nauczania.

Pięć cnót konfucjańskich, konfucjanizm

Podobny artykuł:

Pięć cnót konfucjańskich, konfucjanizm

Cnota ren dotyczy stosunku miedzy jednym a drugim człowiekiem. Ren na język polski można przetłumaczyć jako dobroć, humanitaryzm. Na angielski tłumaczy się najczęściej jako benevolence Należy dobrze (opiekuńczo, troskliwie) traktować człowieka, szanować jego godność i okazywać szacunek w życiu codziennym.

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Podobny artykuł:

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Jedną z naczelnych koncepcji konfucjanizmu jest Rytuał (li 禮). Stanowi on spójny i szczegółowy wzorzec postępowania obejmujący wszystkie aspekty życia społecznego i relacji między ludźmi. Sankcjonuje role i praktyki społeczne, przez co przyczynia się do ustanowienia powszechnej harmonii. Jednym z elementów tej harmonii były merytokratyczny system awansu społecznego, zastępujący szlachectwo krwi szlachectwem pielęgnowanej nauką doskonałości moralnej wyznaczanej przestrzeganiem cnót.

Komentarze: 0

Nie ma komentarzy

Napisz swój komentarz

Zabezpieczenie antyspamowe:

  1. w pole Dobry Pomysł! wpisz 5 pomnożone przez przez 2.
  2. Możesz wstawić jeden link, ale to opóźni publikację komentarza. Dwa i więcej już zupełnie nie da rady.
  3. Komentarz przechodzi bez moderacji, jeśli ostatnią jego frazą jest Kartagina musi zostać zniszczona po łacinie.*
  • Imię lub nick - obowiązkowe dla niezalogowanych
  • Obowiązkowy dla niezalogowanych
  • Top

    Import - export

    BIZNES: import z i do Chin

    Mamy 12 lat doświadczeń w obsłudze importu z Chin. Specjalizujemy się w przypadkach trudnych zapytaj.

    Współpraca

    Zapraszamy do kooperacji

    Masz interesujacą propozycję? Być może będziemy zainteresowani. Napisz do nas tutaj.

    Redakcje i wydawcy

    Oferujemy usługi redakcji merytorycznej tekstów nt. Chin. Proste porady gratis. Zobacz listę naszych usług lub zapytaj nas tutaj.