Mencjusz (Meng Zi)

filozofia Mencjusza

Wyszukaj w portalu:  
-charbox-

Dzieciństwo

Esencją konfucjanizmu jest m.in. podążanie za przykładem starszych. Istnieje bardzo piękna opowieść o dzieciństwie Mencjusza, oczywiście przekuta do formy chengyu, która niesie w sobie konfucjański nacisk na stworzenie właściwych warunków do rozwoju.

Opowieść głosi, że matka Mencjusza kilka razy zmieniała miejsce zamieszkania, aby jej dziecko mogło dorastać we właściwym otoczeniu. Gdy mieszkała w pobliżu świątyni, zauważyła, że jej dziecko imituje zachowania żałobników i ludzi składających ofiary. Przeprowadziła się więc i zamieszkała w pobliżu targu. Tam jednak chłopiec zaczął naśladować zachowania kupców – uczył się targowania i prowadzenia kramu.

Uznawszy, że nie jest to odpowiednie miejsce dla syna, przeniosła się w pobliże szkoły. Wkrótce Mencjusz zaczął naśladować zarówno nauczycieli, jak i uczniów. W rezultacie jego zapał do zdobywania wiedzy i rozumienia świata rozkwitł, a rozwój jego osobowości i umysłu mógł iść w najbardziej pożądanym kierunku.

Nauki Mencjusza

Mencjusz twierdził, że natura człowieka jest dobra (xing ben shan 性本善), jednak należy ją pielęgnować i rozwijać. Człowiek według tej teorii jest z natury dobry, a podstawy cnót moralnych mają charakter wrodzony, ale – znowu – należy je strzec i rozwijać.

Poniżej kilka najbardziej znanych maksym i powiedzeń Mencjusza. Większość z nich jest rozpoznawana w mowie potocznej nawet przez praktycznie wszystkich ludzi wziętych z łapanki na ulicy.

-ilustracja-
-ilustracja-

Mędrzec nie obwinia nieba ani innych ludzi. Przyczyn niepowodzeń szuka w sobie samym. Zdanie to przekształciło się we chengyu 怨天尤人 (yuàntiānyóurén) – winić każdego tylko nie siebie.

-ilustracja-

Niektórzy ludzie, góry, i inne rzeczy, które choć pochodzą z tego samego rodzaju, to wyróżniają się wielkością. Tak dzieje się z Konfucjuszem pośród innych nauczycieli, górą Tai (泰山) pośród pagórków. Ich natura jest taka sama, lecz skala wielkości już nie.

Bibliografia i źródła wiedzy

Artykuł nie ma zadeklarowanych źródeł.

Warto przeczytać

Powiązane postacie i rzeczy:

Spodobał ci się artykuł? Polub go lub polub Chiny.pl na Facebooku:

Reklama

A jeśli masz jakieś uwagi, napisz komentarz poniżej

Okres Walczących Królestw

Artykuły z tego samego okresu historycznego: 8

Sto szkół

Sto szkół

Za czasów Dynastii Zhou, elity rządzące dzierżyły monopol na władzę i były w stanie decydować czym była kultura wyższa i klasa urzędnicza. Wraz ze zmianami okresu Walczących Królestw na czele społeczeństwa pojawiła się nowa klasa uczonych (士人, shìrén). Uczeni ci tworzyli rozmaite szkoły myśli, z których każda oferowała usługi w dziedzinie doradztwa, w nadziei zyskania wpływów i pozycji na dworach władców. Z nich wykształciło się „Sto Szkół Myśli”, promujących rozwój usystematyzowanego nauczania.

Mencjusz (Meng Zi)

Mencjusz (Meng Zi)

Mencjusz twierdził, że natura człowieka jest dobra (xing ben shan 性本善), jednak należy ją pielęgnować i rozwijać. Człowiek wg tej teorii jest z natury dobry, podstawy cnót moralnych mają charakter wrodzony, ale – znowu – należy ich strzec i rozwijać.

Li Si, minister dworu Pierwszego Cesarza

Li Si, minister dworu Pierwszego Cesarza

Potęga państwa Qin rosła między innymi dzięki szeroko zakrojonym reformom systemu politycznego, który opierał się na osiągnięciach intelektualnych szkoły legistów. Podstawowym dziełem legalistycznym była Księga mistrza Han Feia (Han Feizi).

Qu Yuan

Qu Yuan

Jednym z najsłynniejszych i najbardziej cenionych poetów chińskich był Qu Yuan. Służył on na dworze Huanga, tytułującego się królem władcy państwa Chu, a potem jego syna i następcy Qingxianga. Według popularnych opowieści poeta całym sercem poświęcał się sprawie zachowania suwerenności swojego państwa w obliczu rosnącej potęgi państwa Qin. Opowiadał się on za zawiązaniem przymierza z sąsiednimi państwami, aby przeciwstawić się rosnącej potędze Qin.

Siedem potęg okresu Walczących Królestw

Siedem potęg okresu Walczących Królestw

Burze okresu Wiosen i Jesieni przetrwało siedem większych państw. były to Qi, Chu, Yan, Hann, Zhao, Wei i Qin. Początkowo państwa Hann, Zhao i Wei sformowały sojusz i przemogły w walce siły państw Qi, Qin i Chu – każde oddzielnie. Później sojusz rozpadł się, a Qi i Qin stopniowo urosły w siłę.

Bitwa przy Changping

Bitwa przy Changping

To decydująca bitwa stoczona pomiędzy państwem Qin, które pokonało państwo Zhao. W roku 256 p.n.e. Qin zaatakowało Han. Z odsieczą państwo Zhao wysłało armię pod dowództwem Lian Po. Obie armie spotkały się w okolicach Changping, położonego w północnej części ówczesnych ziem królestwa Han. Lian Po, po ujrzeniu armii Qin stwierdził, że jedyną szansę na zwycięstwo dawała próba przeczekania.

Bitwa o miasto Jimo

Bitwa o miasto Jimo

W roku 284 p.n.e. państwo Yan rozpoczęło inwazję Qi, celem jego całkowitego podporządkowania. Dowódca Le Yi dowodził armią Yan W ciągu sześciu miesięcy kampanii jego armia zajęła siedemdziesiąt miast. Państwu Qi zostały tylko dwa miasta – Jimo oraz Ju.

Bitwa przy Yique

Bitwa przy Yique

Bitwę przy Yique (czyt. ii-ćłe) stoczono w roku 293 przed Chr. Na przeciw armii króla Zhaoxianga z państwa Qin, dowodzonej przez Bai Qi, wystąpiła armia sprzymierzonych państw Wei (魏) oraz Han (韓), którą dowodził generał Gongsun Xi (公孫喜).

Powiązane artykuły: 1

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Artykuł nadrzędny:

Konfucjanizm i Dialogi konfucjańskie

Jedną z naczelnych koncepcji konfucjanizmu jest Rytuał (li 禮). Stanowi on spójny i szczegółowy wzorzec postępowania obejmujący wszystkie aspekty życia społecznego i relacji między ludźmi. Sankcjonuje role i praktyki społeczne, przez co przyczynia się do ustanowienia powszechnej harmonii. Jednym z elementów tej harmonii były merytokratyczny system awansu społecznego, zastępujący szlachectwo krwi szlachectwem pielęgnowanej nauką doskonałości moralnej wyznaczanej przestrzeganiem cnót.